Maskers af

 
Carnaval ligt inmiddels weer achter ons. Verkleden, dansen, gek doen ... en vaak wordt er ook een masker opgezet. En die maskers zetten me aan deze blog te schrijven.

masker
 
“Voor sommige mensen stelt Carnaval niks voor, omdat ze het hele jaar een masker dragen“, zei iemand laatst tegen me. “En dan heb ik vooral een hekel aan die mensen die zo perfect lijken te zijn en met wie het altijd goed lijkt te gaan.”
 
De opmerking was niet naar mij persoonlijk bedoeld, maar toch kon ik ‘m niet loslaten in de dagen die volgden. Want hoe ‘echt’ ben ik eigenlijk in mijn werk? Thuis? Bij vrienden? In de kerk? Heb ik mogelijk vaker dan ik wil toegeven een masker op?
 
In mijn tienertijd (al ruim 25 jaar geleden) las ik het boek ‘Dropping Your Guard’ van Charles R. Swindoll. Het is een prachtig boek. Een echte aanrader. Hij schreef daarin onder andere: “Het is mijn verlangen dat de Heer je ogen zal openen, zodat je de waarde van authentieke relaties kan zien en dat Zijn Geest je de vrijheid geeft om kwetsbaar te zijn, zodat je je masker kan afzetten. Ik garandeer je dat het de moeite waard is."
 
Heb ik in al die jaren iets geleerd? In mijn tienertijd was ik druk bezig te ontdekken wie ik was en zette ik regelmatig een masker op. Soms uit bescherming, soms om erbij te horen. Zou het kunnen dat ik daar ongemerkt in mijn volwassenheid mee door ben gegaan, omdat ik er zo aan gewend was geraakt?
 
Ik heb gelukkig inmiddels wel ontdekt wie ik ben en vooral wie ik ben in Hem, maar het opzetten van die maskers, dat lijkt hardnekkig. In zekere zin zijn die maskers rondom Carnaval duidelijker: die kun je zichtbaar op- en afzetten. Onze onzichtbare maskers zijn soms een deel van onszelf geworden, waar we ons niet (meer) van bewust zijn.
 
Maar daarmee doen we anderen, onszelf én onze hemelse Vader tekort. We mogen zijn wie we zijn.

In Zijn ogen zijn we perfect en alleen als we écht zijn zoals Hij ons bedoeld heeft, kunnen we anderen laten zien wij Hij is. En juist dat is een deel van onze bestemming.

 
‘Stained Glass Masquerade’, het  prachtige lied van Casting Crowns, gaat hierover. Mark Hall, de zanger van de band introduceert het lied (dat je in zijn geheel - inclusief zijn introductie - hieronder terug kunt luisteren) als volgt:
 
“Ik denk niet dat het voor de wereld uitmaakt dat wij zondigen, maar het irriteert ze dat we net doen alsof dat niet zo is ... Toen ik volwassen werd, had ik geleerd om alles voor mezelf te houden, alsof ik een beeld had van hoe een goede gelovige eruit zou moeten zien. En zo ging ik naar de kerk ... als we niet oppassen, wordt de kerk een soort act: gewoon een schijnvertoning ... een soort ‘stained glass masquerade'.”

Zo. Daar zegt-ie nogal wat, nietwaar? En waarom denk je dat het me zo raakte? Omdat ik er zoveel van mezelf in herkende. Onwillekeurig had ik ook een idee hoe een ‘goede Christen’ eruit moest zien en zich moest gedragen. En dat deed ik dan maar. Gelukkig heb ik met de jaren wel geleerd dat beeld stukje bij beetje los te laten, mede door mijn opleiding, werk en steun van goede vrienden. En gebed niet te vergeten!

Als wij als volwassenen niet in staat zijn om onze ware gevoelens te uiten en altijd maar denken te moeten glimlachen om de schijn op te houden, kunnen we anderen niet helpen. Als we willen dat anderen zich kwetsbaar opstellen en hun ware gevoelens (inclusief de negatieve) erkennen en tonen, zullen we dat zelf eerst moeten doen. En daar is lef voor nodig.

 
Doe je mee? Laten we onze maskers afdoen! Laten we puur en oprecht zijn wie we zijn, ook al is dat niet altijd ‘mooi’ of ‘prettig’ om te zien. Dan kunnen we liefdevol, betrokken en écht zichtbaar zijn voor de mensen om ons heen! 


Ingeborg Dijkstra - Verbeek